KANSERİ YENDİM AMA… Recep Tayyip Koyungöz

Recep Tayyip Koyungöz-Öğrenci

Çocukluğumun iki yılını hastanede geçirdim. Hareket edemediğim altı ay sonunda yürümeye başladığımda yapabileceğim fazla bir şey yoktu. Evde geçen hastalık dönemi ile beraber 4 yıl boyunca eğitimsiz kaldım. Okula giden ve eğlenen çocukları televizyonda izliyordum ve bu hiç iyi hissettirmiyordu. Bir yıl sonra okula başladığımda yaşıtlarım beni garipsedi, o kadar uzun süre yalnız kalmıştım ki nasıl davranmam gerektiğini kestiremiyordum.

Okul arkadaşlarımdan sürekli kötü sözler duyuyordum. Yaşadıklarımdan sonra okula geri döndüğümde kahraman gibi karşılanmayı bekliyordum oysa. Küçücük yaşta ölümden dönmüştüm, müthiş bir mücadele vermiştim. Okula geri döndüğümde kimse yaşadıklarımın farkında değildi, üstüne üstlük saçlarımın olmaması, derslerden geri kalmam nedeniyle dışlanıyordum.

Ben de hastalığımı gizledim. Kimse bunları yaşamamalıydı.

Benim gibi mağdur olan yüzlerce çocuk var. Herkesin bir hayali var, benim de. Makinelere ilgi duyuyorum ve bir bilim insanı olmak istiyorum. Şimdi iyiyim ama hastalığım boyunca eğitim alamadığım için hayallerim geride kalıyor. Hastanelerde Millî Eğitim Bakanlığının eğitim hizmeti verdiğini duyduğumda çok sevindim. Umarım her çocuk faydalanır. Kimse bu kaderi yaşamamalı.