Bir Farkındalık Projesi: “ONARIYORUZ” – Duygu Yüksel

Duygu Yüksel

Şehit Ramazan Akyürek MTAL Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni

Farkında olmak… Onların, istedikleri zaman neler başarabileceklerini farkına varabilmelerini sağlamak. Her şey bunu düşünerek başladı…

2019 Mayıs ayında, tam da öğrencilerimizin yavaş yavaş okuldan zihnen uzaklaşmaya başladıkları ve yaz tatilini iple çektikleri dönemde aklımıza geldi  “Onarıyoruz ” projesini başlatmak. Farkına vardık neler başarabileceklerini. Bir insana el uzatmanın, derdinin bir zerresine dahi olsa derman olmanın öğrencilerimize neler katabileceğini heyecanla istişare ettik. Öğrenmenin, farkında olmanın okul sınırları dışında öğrencilerimize yapacağı olumlu etki şüphesiz ki projedeki tüm arkadaşlarımı ve beni oldukça heyecanlandırmıştı. Meslek liselerinin en keyifli yanıdır; emeğin yüceliğine şahit olmak. Öğrenciniz atölyede öğrendiklerini yaşamında uygular ve böylece kendine olan saygısının farkındalığı başlar.


Oysa başarı onların elinin emeğindedir, yuttukları talaş tozundadır kimi zaman.

Okulumuz Şehit Ramazan Akyürek Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesinde Mobilya ve İç Tasarım, Elektrik Elektronik Teknolojisi gibi alanlarda eğitim gören öğrencilerimizle başladığımız ve keyifle sürdürmekte olduğumuz projemizde Konya/Sarayönü’nde evlerine konuk olduğumuz yaşça büyüklerimizin tamir ve tadilat işlerini yapıyoruz.  Mutluluğu, onların yüzlerinde olduğu kadar öğrencilerimizin gözlerinde de gördük. Başarmış olmanın, yardım etmenin, takdir edilmenin, yaptığı işin ne derece önemli olduğunu anlamanın, onların gözlerinde oluşturduğu ışığın –öz eleştiri ile ifade etmem gerekirse-  kendi derslerimde gördüğüm ışıktan çok daha canlı olduğunun farkına vardım. Ve ekip olarak anladık ki öğretmeye çalıştıklarımız değildi okul sıralarındaki mesele, asıl meselemiz onların neleri başarabileceklerini onlara göstermekti.



Evlerine konuk olduğumuz yaşça büyüklerimizin bizlerden talep ettikleri işler, öğrencilerimiz için çözülmesi oldukça kolay, onlar içinse başlı başına bir meseleydi. Kırılan kapı kolları, değişmesi gereken dolap menteşeleri, rahmetli eşinin aldığı ancak bir ayağı kırıldığı için kullanılamayan tekli koltuk, bakınca bile tehlike doğurabileceği aşikâr olan koridor lambası ve buna benzer çok kolay tamir işleri; bölüm öğretmenlerimizin denetiminde, öğrencilerimiz tarafından çözüldü.



Şaheste Teyze

Projemiz için ziyaretlerimizin birinde tanıştık Şaheste teyzemizle. 74 yaşında ve yalnız yaşıyordu. Yıllar önce kaybettiği eşinden bahsederken gözlerinin dolduğuna şahit olduk. Kitap okumayı çok sevdiğinden bahsederken birden aklına geldi okuma ışığının yanmadığı. O buna dertlendi, biz ise yardım edebileceğimiz için sevindik. Özellikle yanımızda olan Elektrik bölümü öğrencimizin gözleri parladı; bu bizim işimiz, dediler. Arızanın tespiti ve giderilmesi dakikalar içinde gerçekleşti. Ben meslek hayatımda bir işi başarmanın ve sonucunda takdir edilmenin bir öğrenciyi bu denli mutlu ettiğine ilk kez şahit oldum. Okul sıralarında yaptığımız sözlü takdirler, onun bilgisine yönelik iken şimdi yaptığı işin insanları nasıl rahatlattığına şahit olmakla onur duymuştu.  Bu işe yarama duygusu öğrenciler için onlara verdiğimiz notlardan çok daha etkiliydi, hep beraber bunu farkına vardık.

Öğrencilerden bilhassa meslek liselerinde öğrenebileceğimiz çok şey vardır. Hayatın tam ortasından çıkarlar karşınıza çünkü. Küçük yaşlarına rağmen çalışmak durumunda kalırlar; evde, iş yerinde… Hayatın bir mücadeleden ibaret olduğunu, emek vermenin kutsallığını bizlerden önce öğrenirler çoğu zaman; sanayide, iş yerinde, stajda… Ve bizler genellikle bitmek bilmeyen akademik başarı heveslerimizle görmezden geliriz verdikleri mücadelenin önemini. Oysa başarı onların elinin emeğindedir, yuttukları talaş tozundadır kimi zaman.

Okul sıralarında yaptığımız sözlü takdirler, onun bilgisine yönelik iken şimdi yaptığı işin insanları nasıl muttu ettiğine şahit olmakla onur duymuştu. Bu işe yarama duygusu öğrenciler için onlara verdiğimiz notlardan çok daha etkiliydi, hep beraber bunun farkına vardık.

Yaşar Amca

İlçemizde ikamet eden Yaşar amcamızın, bir türlü kapanmayan inatçı dolap kapağının menteşelerini değiştirip kapanmasını sağlayan ve en içten teşekkürleri alan öğrencimiz için ertesi gün okula gelip atölyesine daha bir hevesle gitmesi, kim bilir günün birinde Yaşar amcasına yeni bir dolap yapmanın mutluluğu ile perçinlenecek.

Sürdürdüğümüz proje ile kendine güven duygusunun öğrencilerimizde, hem kendilerini hem de el uzattıkları insanları anlamaları bakımından nasıl bir değişim yarattığını gördük.

Emine Teyze

Emine teyzenin ayağı kırık merdivenine kaynak yaparak sabitleyen ve bir kez daha bu sebeple bir kaza daha yaşamayacağından emin olan öğrencimizin mutluluğuna şahit olmak tüm yaşadığımız ufak zorluklara kesinlikle değerdi.

Süreç devam ederken köy okullarımızdan da çağrılar aldık. Son olarak Dağdere Mahallesi’nde bir ilkokulu ziyaret ettik. Bu okulda, arşiv dolapları yaparak, mobilyaları duvara sabitleyerek, okulun priz ve aydınlatma sigortalarını yönetmeliğe uygun olanlarla değiştirerek öğrencilerimize bir kez daha yardımlaşmanın önemini kazandırdığımızı düşündük. Okulun ana sınıfı öğrencilerinin bana dönerek , “Öğretmenim, sizin öğrencileriniz işçi mi ?” diye hayretle sorması üzerine, hem benim yüzümde hem de öğrencilerimin yüzünde oluşan tebessümle döndük okulumuza.

Sürdürdüğümüz proje ile kendine güven duygusunun öğrencilerimizde, hem kendilerini hem de el uzattıkları insanları anlamaları bakımından nasıl bir değişim yarattığını gördük.   Okul koridorlarında bizi gören proje katılımcısı öğrencilerimizin verdikleri selamlarda, artan gülümsemelerinin ne kadar doğru bir iş yaptığımızın kanıtı olarak belleklerimize yerleşti.