ARMUT DİBİNE DÜŞMEYİNCE – Merve Şaban

“Sadece seni kaybetmedim bir anda, ileride olabileceğin şeylere dair sonsuz ihtimalleri de kaybettim.”ⁱ

Çocuklarımızla ilgili hayallerimizi, beklentilerimizi ve gelecek planlarımızı konuşmadan önce belki de onları dünyaya getirme nedenlerimizi konuşmalıyız. Sevgimizi çoğaltmak ya da aile olmak beklentisiyle, kendi varlığımızın hep yaşaması ümidiyle, onların yüzüne baktığımız her an asla yok olmayacağımızın güvencesiyle dünyaya getirdiğimiz çocuklarımızda kendine özgü kişiliğe sahip bir bireyi değil, kendimizin en iyi versiyonunu görmek isteriz çoğu zaman.

Fakat bazen bu ölümsüzlük hayallerimiz, çocuğumuzun bizden çok farklı olduğunu sezdiğimiz bir an ile sarsılıyor. Ona baktığımızda kendimizin en iyi versiyonunu değil bir yabancıyı, hiç tanımadığımız birini gördüğümüzdeki o sarsıntı…Çocuğumuzun bizden fiziksel, zihinsel, ruhsal ya da sosyal anlamda çok farklı olduğunu anladığımız an; sadece onu değil, onunla beraber geleceğine dair sonsuz ihtimalleri de kaybediyoruz. Her şey bir anda onu dünyaya getirirken planladıklarımızın dışına çıkıyor.

Peki, neden böyle oluyor? Bu bizim hatamız mı?

İçeriğin tamamına erişmek için "dijital abonelik" işlemini gerçekleştiriniz.